Bhakti and Njaanam பக்தியும் ஞானமும் வேறு வேறா ?

ஞானமும் பக்தியும்

“ஞானமும் பக்தியும்” என்னும் கட்டுரை, ஞானமும் பக்தியும் எதிரெதிரான வழிகள் அல்ல; இரண்டும் இறைவனை அடையும் ஒரே உண்மையின் இரு பக்கங்கள் என்பதை விளக்குகிறது. பக்தி மனத்தை இறைவனிடம் இணைக்கிறது; ஞானம் அந்த இணைப்பின் உண்மையான தன்மையை உணரத் தூண்டுகிறது.

பக்தியின் இயல்பு

பக்தி என்பது வெறும் பூஜை, பாடல் அல்லது வழிபாடு மட்டுமல்ல; இறைவன் மீது முழுமையான அன்பும், சரணாகதியும் ஆகும். தன் தனித்தன்மையையும் ஆசைகளையும் இறைவனின் திருவுள்ளத்திடம் ஒப்படைப்பதே உண்மையான பக்தியின் அடையாளம்.

பக்தன், “இறைவனே எல்லாம்; நான் அவரது அருளால் இயங்குகிறேன்” என்ற உணர்வில் வாழ்கிறான். இந்த சரணாகதி மனத்தில் அகங்காரத்தையும், பொறுப்புணர்வையும் குறைத்து, அமைதியையும் நம்பிக்கையையும் வளர்க்கிறது.

ஞானத்தின் இயல்பு

ஞானம் என்பது புத்தக அறிவு அல்லது தத்துவப் பேச்சு மட்டுமல்ல; “யார் நான்?” என்று உள்நோக்கி விசாரித்து, உண்மையான தன்மையைக் காண்பதே ஆகும். உடல், மனம், எண்ணங்கள் ஆகியவை மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன; ஆனால் “நான்” என்னும் உணர்வு எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறது.

அந்த நிலையான “நான்” உணர்வுதான் ஆத்மா அல்லது சத்சிதானந்தம் என்று ஞானி உணர்கிறான். ஞானம் பெற்றவன், தான் உடலாகவோ மனமாகவோ இல்லை; அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் ஒரே உண்மையாக இருப்பதை உணர்கிறான்.

இரண்டும் ஒன்றே

பக்தி “நான் இறைவனுக்குச் சொந்தமானவன்” என்கிறது; ஞானம் “நானே இறைவன்; இறைவனே நான்” என்கிறது. முதலில் இவை வேறுபட்டதாகத் தோன்றினாலும், இறுதியில் இரண்டும் அகங்காரம் நீங்கி ஒரே ஆத்ம உணர்வில் இணைகின்றன.

பக்தியின் உச்சநிலையில் பக்தன் தன்னை முழுவதும் மறந்து, இறைவனில் மட்டுமே நிலைத்திருக்கிறான். ஞானத்தின் உச்சநிலையில் ஞானி, தனித்த “நான்” என்ற எண்ணமே இல்லாமல், அனைத்திலும் ஒரே உண்மையைக் காண்கிறான். எனவே, இரண்டும் வேறு வழிகள் அல்ல; ஒரே இலக்கை அடையும் இரு வழிகள்.

பகவான் ரமணரின் வழிகாட்டல்

ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி, பக்தியும் ஞானமும் ஒன்றையொன்று வலுப்படுத்தும் என்று கற்பித்தார். பக்தி இல்லாத ஞானம் வறண்ட அறிவாகவும், ஞானம் இல்லாத பக்தி உணர்ச்சிவசப்பட்ட வழிபாடாகவும் இருக்கக்கூடும்.

இறைவனை நினைத்துத் தன்னை மறப்பது பக்தி; தன்னை விசாரித்து உண்மையைக் காண்பது ஞானம். இரண்டின் இலக்கும் அகங்காரம் நீங்கி, ஆத்ம சாட்சாத்காரம் பெறுவதே ஆகும். எனவே, ஒரு சாதகன் தன் இயல்புக்கேற்ப பக்தியையோ ஞானத்தையோ முன்னெடுத்துச் சென்றாலும், இறுதியில் இரண்டும் ஒரே அருள் நிலையில் ஒன்றிணைகின்றன.

வாழ்வில் பயன்படுத்தும் வழி

• தினமும் சிறிது நேரம் இறைவனை நினைத்து, மனதை அமைதிப்படுத்துதல்.
• “யார் நான்?” என்று உள்நோக்கி விசாரித்து, எண்ணங்களின் மூலத்தைப் பார்த்தல்.
• செயல்களின் பலனை இறைவனிடம் ஒப்படைத்து, சரணாகத உணர்வுடன் வாழ்தல்.
• பிறரிடம் அன்பு, பொறுமை, மன்னிப்பு ஆகியவற்றைப் பயிற்சி செய்தல்.
• புகழ்–இழிவு, இன்பம்–துன்பம் ஆகியவற்றை சமமாக ஏற்று, மனத்தை நிலைப்படுத்துதல்.

இவ்வாறு, பக்தி மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, ஞானம் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இரண்டும் இணைந்து வளரும்போது, மனிதன் அமைதியும் அன்பும் நிறைந்த ஆன்மிக வாழ்வை அடைகிறான்.

Compressed and Translated from article in 2024 Mountain Path Journal of Sri Ramanashram.