ஒட்டுமொத்த உலகமும் எவ்வாறு அழிய முடியும்? பிரபஞ்ச அழிவு (பிரளயம்)

கேள்வி: உலகம் அழிந்து கொண்டிருப்பதை மனிதர்கள் அனைவரும் உணர்கிறார்களா? அல்லது ஒட்டுமொத்த மக்கள் தொகையும் அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே மறைந்து விடுகிறதா? கடைசியாக இது போன்ற நிகழ்வு எப்போது நடந்தது?

பதில்: பகவத் கீதையின் தத்துவத்தின்படி, பிரபஞ்ச அழிவு (பிரளயம்) எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, வேத கால அண்டவியலில் காலம் மற்றும் படைப்பு எவ்வாறு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும், அதில் தனிமனித உணர்வு எவ்வாறு அமைகிறது என்பதையும் அறிந்துகொள்வது அவசியம்.

1. ஒட்டுமொத்த உலகமும் எவ்வாறு அழிய முடியும்?

நவீன அறிவியலில், உலகம் என்பது வெறும் பருப்பொருள் (physical matter) சார்ந்த ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், வேத சிந்தனையின்படி, இந்த பௌதிக பிரபஞ்சம் ஐந்து ஸ்தூல பூதங்களாலும் (நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம்) மற்றும் மூன்று சூட்சும கூறுகளாலும் (மனம், புத்தி, அகங்காரம்) ஆனது. இவை அனைத்தும் 'பிரகிருதி' எனப்படும் ஆதி மூலத்திலிருந்து (unmanifest state) தோன்றுகின்றன.

பிரபஞ்ச காலம் ஒரு சுழற்சியின் முடிவை அடையும் போது (பிரம்மாவின் ஒரு பகல் முடிவில் நிகழும் 'கல்பம்' அல்லது அவரது ஆயுட்கால முடிவில் நிகழும் 'மகா பிரளயம்'), பிரபஞ்சத்தின் இந்த பௌதிக வெளிப்பாடு படிப்படியாகத் தலைகீழாகச் சென்று ஒடுங்குகிறது:

* ஸ்தூல பூதங்கள் சூட்சும கூறுகளில் ஒன்றிணைகின்றன; அந்தச் சூட்சும கூறுகள் அனைத்தும் பிரபஞ்ச ஆற்றலான 'பிரகிருதி'யில் கரைந்து விடுகின்றன.

* கோள்கள், நட்சத்திரங்கள் மற்றும் உயிரினங்களின் உடல்கள் என அனைத்தும் மீண்டும் ஒரு செயலற்ற, வெளிப்படாத நிலைக்குத் திரும்பி, பரம்பொருளின் ஆற்றலில் ஒடுங்குகின்றன.

2. உலகம் அழிந்து கொண்டிருப்பதை மனிதர்கள் உணர்கிறார்களா?

**இல்லை, சாதாரண மனிதர்கள் இந்த அழிவு நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது அதை உணர்வதில்லை.**

பிரம்மாவின் ஒரு பகல் முடிவில் ஒரு பகுதி அழிவு (நைமித்திக பிரளயம்) நிகழும்போது, ​​பூமி உட்பட கீழ் மற்றும் இடைநிலை உலகங்களில் வாழும் உயிரினங்கள் ஏற்கனவே ஆழ்ந்த, உணர்வற்ற உறக்கத்திலோ அல்லது ஒரு மாற்ற நிலையிலோ இருக்கின்றன. மனித உணர்வு 'மாயை'யால் (பௌதிக இயற்கையால்) கட்டுப்பட்டிருப்பதால், பிரளய காலத்தில் வாழும் உயிரினங்களுக்கு, பிரபஞ்ச இரவு தொடங்கிவிட்டது என்பது துளியும் தெரிவதில்லை. அவை வெறுமனே ஒரு செயலற்ற நிலைக்குச் சென்று, தாங்கள் சேர்த்த கர்மவினைகளையும், ஆழ்மனதில் பதிந்திருக்கும் வாசனைகளையும் (சம்ஸ்காரங்களை) சுமந்துகொண்டு அடுத்த சுழற்சிக்குச் செல்கின்றன.

3. ஒட்டுமொத்த மக்கள் தொகையும் அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே மறைந்து விடுகிறதா? 

ஆம், உயிரினங்கள் பிரபஞ்சத்தின் பிரம்மாண்டமான அழிவு நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும்போது, ​​அதை உணர்வுபூர்வமாகப் பார்த்தோ அல்லது புரிந்துகொண்டோ இருப்பதில்லை. பிரபஞ்சம் ஒடுங்கும்போது அவற்றின் பௌதிக உடல்கள் அழிகின்றன; மேலும், அந்தந்த ஆன்மாக்கள் இறைவனின் உடலில் (குறிப்பாக விஷ்ணு அல்லது மகா விஷ்ணுவில்) ஒரு விதையானது உறக்க நிலையில் இருப்பது போல மீண்டும் ஐக்கியமாகின்றன. அடுத்த பிரபஞ்சச் சுழற்சி (ஒரு புதிய 'பிரம்மனின் பகல்') தொடங்கும் போதுதான் அவை மீண்டும் விழித்துக்கொள்கின்றன. ஆழ்ந்த, கனவுகளற்ற உறக்கத்திலிருந்து ஒருவர் விழித்தெழுவதைப் போலவே, இந்தச் சுழற்சிகளுக்கு இடைப்பட்ட நீண்ட காலத்தைப் பற்றிய எந்த உணர்வும் இன்றி அவை மீண்டும் உயிர் பெறுகின்றன.

4. கடைசியாக இத்தகைய நிகழ்வு எப்போது நடந்தது?

இந்தச் சுழற்சி முறையின்படி, பிரபஞ்ச அழிவுகள் மனித வரலாற்றுக் கால அளவுகளின்படி (நூற்றாண்டுகள் அல்லது ஆயிரமாண்டுகள் போன்றவை) நிகழ்வதில்லை. மாறாக, இவை பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்ச கால அளவீடுகளின்படி கணக்கிடப்படுகின்றன:

* **பிரம்மனின் ஒரு பகல் மற்றும் இரவு** (ஒரு 'கல்பம்') என்பது 432 கோடி மனித ஆண்டுகள் நீடிக்கும் படைப்புக் காலத்தையும், அதற்கு இணையான கால அளவு கொண்ட அழிவுக் காலத்தையும் உள்ளடக்கியது.

* எனவே, கடைசியாக நிகழ்ந்த பகுதி பிரபஞ்ச அழிவு என்பது, முந்தைய 'பிரம்மனின் பகல்' சுழற்சியின் முடிவில், பல கோடி மனித ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்தது. அடுத்த அழிவு நிகழ்வு, தற்போதைய பிரபஞ்ச யுகம் முழுமையடைந்த பின்னரே நிகழும்.

வேத கால அண்டவியலில், காலம் என்பது ஒரு நேர்க்கோட்டு காலவரிசையாக இல்லாமல், மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் பிரம்மாண்டமான சுழற்சிகளாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தச் சுழற்சிகளைப் புரிந்துகொள்ள, காலம் 'யுகங்கள்' (Yugas) எனப்படும் சிறிய அலகுகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. பல யுகங்கள் இணைந்து ஒரு 'மகா யுகத்தை' (Mahayuga) உருவாக்குகின்றன; இவை அனைத்தும் சேர்ந்து 'பிரம்மனின் பகல் மற்றும் இரவு' (Day and Night of Brahma) என்ற கால அளவை உருவாக்குகின்றன.

1. நான்கு யுகங்கள்

ஒரு 'மகா யுகம்' என்பது தொடர்ந்து சுழலும் நான்கு யுகங்களைக் கொண்டதாகும்:

* **சத்ய யுகம் (பொற்காலம்):** இது 17,28,000 மனித ஆண்டுகள் நீடிக்கிறது. இது உண்மை, உயர்ந்த ஆன்மீக விழிப்புணர்வு மற்றும் அறநெறி நிறைந்த காலம்.

* **திரேதா யுகம் (வெள்ளி காலம்):** இது 12,94,000 மனித ஆண்டுகள் நீடிக்கிறது. இதில் அறநெறி சற்று குறைகிறது; சடங்குகளும் ஒழுக்க நெறிகளும் உருவாகின்றன.

* **துவாபர யுகம் (வெண்கல காலம்):** இது 8,64,000 மனித ஆண்டுகள் நீடிக்கிறது. இதில் பொருள்முதல்வாதம் (Materialism) அதிகரிக்கிறது; மனிதர்களின் அறிவு மற்றும் அறநெறி மேலும் வீழ்ச்சியடைகின்றன.

* **கலி யுகம் (இரும்புக் காலம்):** இது 4,32,000 மனித ஆண்டுகள் நீடிக்கிறது. இது ஆன்மீகக் குழப்பம், பொருள்முதல்வாதம் மற்றும் மோதல்கள் நிறைந்த காலமாகும். (நாம் தற்போது இந்த யுகத்தில்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்).

இந்த நான்கு யுகங்களைக் கொண்ட ஒரு முழுச் சுழற்சி மொத்தம் **43,20,000 (4.32 மில்லியன்) மனித ஆண்டுகள்** ஆகும்.

2. பிரம்மனின் பகல் மற்றும் இரவு (*கல்பம்*)

இத்தகைய 'மகா யுக' சுழற்சிகள் ஆயிரம் சேர்ந்தால், பிரம்மதேவனின் (பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கும் இறை அம்சம்) **ஒரு பகல்** கால அளவு உருவாகிறது. இது **432 கோடி (4.32 பில்லியன்) மனித ஆண்டுகளுக்குச்** சமமாகும்.

* **பிரம்மனின் பகல் (*கல்பம்*):** இந்தக் காலத்தில் பிரபஞ்சம் வெளிப்பட்டு, செயல்பாட்டில் இருந்து, உயிரினங்களால் நிரம்பிக் காணப்படுகிறது. இது ஆன்மாக்கள் பிறப்பெடுத்து, தங்கள் கர்ம வினைகளைக் கழிப்பதற்கான வாய்ப்பை வழங்குகிறது. * **பிரம்மனின் இரவு:** பிரம்மனின் பகல் பொழுதிற்கு இணையான கால அளவு (மீண்டும் 4.32 பில்லியன் ஆண்டுகள்) கொண்ட இந்த நேரத்தில், பௌதிகப் பிரபஞ்சமானது ஒரு பகுதி அழிவைச் (*நைமித்திக பிரளயம்*) சந்திக்கிறது. இது குறித்து [பகவ்கீதை 8.19](https://www.holy-bhagavad-gita.org/chapter/8/verse/19/)-இல் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது; இதன்படி, அனைத்தும் வெளிப்படாத, செயலற்ற நிலைக்குச் சென்றுவிடுகின்றன.

3. பிரம்மனின் ஆயுட்காலம்

பிரம்மன் இத்தகைய "ஆண்டுகளில்" 100 ஆண்டுகள் வாழ்கிறார் (இங்கு ஒரு ஆண்டு என்பது, இது போன்ற 360 பகல் மற்றும் இரவுப் பொழுதுகளைக் கொண்டதாகும்). அவருடைய முழு ஆயுட்காலமும் முடிவுக்கு வரும்போது, ​​பிரபஞ்சத்தின் முழுமையான அழிவு (**மகா பிரளயம்**) நிகழ்கிறது. அப்போது, ​​படைப்பு மீண்டும் தொடங்குவதற்கு முன்பாக, ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சமும் வெளிப்படாத ஆதி ஆற்றலோடு ஒன்றிணைந்து விடுகிறது.

இனிவரும் காலத்தில் கலியுகம் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்? அல்லது கலியுகத்தின் முடிவுக்குக் காரணமான நிகழ்வுகள் எவை?

பாரம்பரிய நூல்கள் மற்றும் சாஸ்திரக் கணக்கீடுகளின்படி, கலியுகத்தின் கால அளவு மற்றும் அதன் முடிவு ஆகியவை சில குறிப்பிட்ட அளவீடுகளின் அடிப்படையில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன.

1. இனிவரும் காலத்தில் கலியுகம் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்?

புராண நூல்களில் (குறிப்பாக *ஸ்ரீமத் பாகவதம்* மற்றும் *மகாபாரதம்* ஆகியவற்றில்), கலியுகத்தின் கால அளவு **4,32,000 மனித ஆண்டுகள்** (இது 1,200 தேவ ஆண்டுகள் அல்லது திவ்ய ஆண்டுகளுக்குச் சமமாகக் கருதப்படுகிறது) என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

* **கடந்து சென்ற காலம்:** பாரம்பரியக் கணக்கீட்டின்படி, கலியுகம் கி.மு. 3102-ஆம் ஆண்டு (ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பூவுலகை விட்டு நீங்கிய தருணம்) தொடங்கியதாகக் கருதப்படுகிறது. இதன்படி, இதுவரை சுமார் **5,100 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக** கடந்துவிட்டன.

* **மீதமுள்ள காலம்:** 4,32,000 ஆண்டுகள் கொண்ட இந்த முழு கால அளவைக் கணக்கில் கொண்டால், கலியுகம் முடிவதற்கு இன்னும் **4,26,000 ஆண்டுகளுக்கு மேல்** எஞ்சியுள்ளன.

*(குறிப்பு: ஸ்ரீ யுக்தேஸ்வர் போன்ற ஆன்மீக அறிஞர்கள் மற்றும் சில வானியலாளர்கள் முன்வைக்கும் மாற்று நவீனக் கோட்பாடுகளின்படி, யுகங்கள் மிக விரைவாகச் சுழலும் 24,000 ஆண்டுகள் கொண்ட ஒரு முழு சுழற்சி முறை முன்மொழியப்படுகிறது. இருப்பினும், பாரம்பரிய சாஸ்திரங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கால அளவே பொதுவான மற்றும் பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அளவுகோலாக உள்ளது.)*

2. கலியுகத்தின் முடிவுக்கும் மாற்றத்திற்கும் காரணமானவை எவை?

*ஸ்ரீமத் பாகவதம்* (குறிப்பாக 12-வது ஸ்கந்தம்) போன்ற நூல்களின்படி, கலியுகம் தற்செயலாகவோ அல்லது திடீரெனவோ முடிவுக்கு வருவதில்லை. மாறாக, அறநெறி, ஆன்மீகம் மற்றும் பௌதிக நிலைகளில் ஏற்படும் தீவிரமான சீரழிவு ஒரு உச்சக்கட்டத்தை எட்டும்போது, ​​தெய்வீகத் தலையீட்டின் மூலம் ஒரு புதிய சுழற்சி (reset) தொடங்குகிறது.

கலியுகத்தின் முடிவுக்கு இட்டுச் செல்லும் முக்கிய அறிகுறிகள் மற்றும் காரணிகள் பின்வருமாறு:

* **அறநெறி மற்றும் சமூகச் சீரழிவின் உச்சம் (*அதர்மம்*):** 

காலம் செல்லச் செல்ல, சமூகம் எந்த அளவுக்குச் சீரழிகிறது என்றால், அங்கு அறம், உண்மை மற்றும் கருணை போன்றவை முற்றிலும் மறைந்துவிடுகின்றன. மனிதனின் மதிப்பு அவன் சேர்த்துள்ள செல்வத்தைக் கொண்டே அளவிடப்படுகிறது; நீதியைக் காட்டிலும் வலிமையே மேலோங்குகிறது; சட்டங்கள் அனைத்தும் சுயநலத்தின் அடிப்படையிலும், உயிர் பிழைத்திருப்பதற்கான போராட்டத்தின் அடிப்படையிலும் மட்டுமே உருவாக்கப்படுகின்றன. 

* **உடல் மற்றும் உயிரியல் ரீதியான வீழ்ச்சி:** 

மனிதர்களின் ஆயுட்காலம், உடல் வளர்ச்சி மற்றும் அறிவுத்திறன் ஆகியவை படிப்படியாகக் குறைகின்றன. இந்த யுகத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில், மனிதர்கள் ஆன்மீக நாட்டத்தையும், இறைவனைப் பற்றிய நினைவையும், சமூக உறவுகளுக்கான அடிப்படை உணர்வையும் முற்றிலும் இழந்துவிடுவார்கள்.

* **கல்கி அவதாரத்தின் வருகை:** 

அதர்மம் அதன் உச்சத்தை எட்டி, மனித நாகரிகம் முற்றிலுமாக அழிவின் விளிம்பில் நிற்கும் சூழலில், இந்தச் சுழற்சியைத் தொடர்ந்து நீடிக்கச் செய்ய முடியாது. இத்தகைய இக்கட்டான தருணத்தில், கலியுகத்தின் இறுதியில் விஷ்ணு பகவானின் இறுதி அவதாரமாகக் கருதப்படும் **கல்கி** அவதரிக்கிறார்.

* **தூய்மைப்படுத்துதலும் சத்ய யுகத்தின் தொடக்கமும்:** 

தெய்வீகத் தலையீட்டின் மூலம், கல்கி அவதாரம் அறத்தை நிலைநாட்டுகிறார்; திருந்தாத தீய சக்திகளை வேரறுக்கிறார்; காலங்காலமாகத் திரண்டிருந்த ஆன்மீகச் சீரழிவுகளை நீக்குகிறார். இந்த மாபெரும் மாற்றமானது இருண்ட காலத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து, ஒரு புதிய சுழற்சிக்கு வழிவகுக்கிறது; இதன் மூலம் மீண்டும் ஒரு **சத்ய யுகம்** (பொற்காலம்) தொடங்குகிறது.

(ஆக, இனி யாராவது "கலி முத்திடுத்து" - அதாவது கலிகாலம் முற்றி விட்டது- என யாராவது சொன்னால் சிரித்துக் கொள்ளுங்கள்.  )